Ik ben Johan de Hoop.
Ik ben al ruim 25 jaar lid van Partropika en heb er eerlijk gezegd nog geen dag spijt van gehad dat ik lid geworden ben. Ik kan me nog herinneren, dat ik de eerste was die agaporniden kweekte en op de wedstrijd inschreef, maar doordat we gingen verhuizen en toen te maken kregen met een buurtbewoner die toch wel heel gevoelig was voor geluiden, ( we hoefden de merels in de lente 's morgens nog net geen touwtje om hun bek te binden...) ben ik daarmee gestopt.
De tropen, met name de zebravinken deden hun intrede in huize de Hoop en ook dat heb ik met redelijk succes een lange periode vol kunnen houden.
Helaas is de heftigheid van de hobby de de laatste paar jaren door omstandigheden behoorlijk afgenomen, maar langzamerhand komt in dubbele zin de oude liefde wel een beetje weer terug.
Op dit moment kweek ik nog steeds zebravinken in de volgende kleurslagen
|
|
|
|
|
En zoals ik al zei is ook de oude liefde weer terug gekomen, dus ik waag ook weer een poging met agaporniden en parkieten:
 Groene pop |
 Lutino pop |
 agapornis fischeri pop |
 Mijn "eerste (vogel)liefde" de roseicollie |
Ondertussen ben ik ook al weer met de kweek (en het houden) van agaporniden gestopt. Ze zijn aan hun eigen succes te gronde gegaan. Ze zaten keurig gehuisvest in een slaapkamer naast ons eigen nachtverblijf. En aangezien hun herrie evenredig steeg met de toename van het aantal, werden we dus 's ochtends op onmenselijke tijden wakker....dus moesten toch maar drastische maatregelen genomen worden. Als compromis heb ik maar de overstap gemaakt naar de kleine grasparkietjes, omdat die nu ook op de wedstrijden gevraagd worden, leek dit me een mooie uitdaging om te proberen daar iets goeds van op te bouwen...
En sinds oktober 2009 zijn we ook in het bezit van een tamme valkparkiet. Aanvankelijk had die het voorrecht dat hij (of volgens mij zij..) in de huiskamer mocht vertoeven , maar toen in december een van onze zonen weer (tijdelijk) thuis kwam wonen en behalve zijn boedeltje ook een kat meenam, was ook voor haar daar geen plaats meer. Dus mag ze nu 's avonds helpen de andere vogels te voeren. Ze heeft hiet een buitengewone belangstelling voor. Alleen jammer dat van alle pogingen haar te leren fluiten (we hadden gekozen voor "Alle Menschen werden brüder"...) nu niets meer terecht komt.
Onze Joepie...
Mocht u belangstelling hebben voor een koppeltje zebravinken, of andere vogels, neem dan gerust contact op en ik kijk wat ik voor u kan betekenen.
